Ik heb in mijn leven nu al heel wat dingen gezien en meegemaakt. Maar wat mij nog steeds angst brengt is het niet weten hoe iemands leven loopt. Ik ben geen God, ik ben gewoon een mens. Een mens die genade kreeg dankzij Jezus Christus. Ondanks mijn getuigenissen en het weten dat God echt altijd, maar dan ook echt altijd mijn gebeden heeft verhoord, kan ik soms bang worden voor de toekomst. Als het bijvoorbeeld gaat om mijn kinderen.. Ik vraag me dan af hoe iets gaat aflopen en of ik ze wel goed genoeg opvoed. Bescherm ik ze genoeg in de opvoeding en leer ik ze genoeg, zodat zij later makkelijker door het leven gaan dan ik? Dat ze zo min mogelijk gekwetst zullen worden of weten hoe de wereld echt in elkaar zit maar er zo min mogelijk van mee krijgen of mee maken.
Als het gaat om mezelf, vertrouw ik God 100000%. Als het gaat om me kinderen vertrouw ik hem 100% maar heb ik die extra nullen echt nodig om zeker te zijn dat me kinderen goed zitten. Ik hou zielsveel van me kinderen en juist om die reden lijkt het voor mij soms een gok om mijn vertrouwen 100000% bij God neer te leggen. Wat als ik dat doe en de uitkomst anders is dan ik wou? Ik bedoel me kinderen zijn me echt dierbaar en als het om hun gaat dank, bid en vraag ik God alles wat ik wil of wat ik denk dat Hij zou willen, maar vergeet ik niet mijn vertrouwen bij Hem te leggen door hem te zeggen dat Hij bepaald over mijn leven en die van mijn kinderen. Heel beangstigend is dat soms als je weet dat de uitkomst pijnlijker kan zijn dan je wilde. Angst is dan niet van God, maar het brengt mij dichter bij Hem. In mijn momenten van Angst leg ik juist mijn leven of die van mijn kinderen in Zijn handen ondanks dat ik de uitkomst niet weet. Voor een ieder is dat natuurlijk anders. Sommige nemen afstand van God wanneer ze angstig worden voor zijn antwoord of durven dan ineens niet het vertrouwen in Hem te leggen omdat ze weten dat wat jij nodig hebt niet altijd is wat jij wilt.
Ik mag God dankbaar zijn want ik legde mijn kinds leven in zijn handen en hij beschermt en verzorgd hem. Mijn kind heeft een bijna dicht gegroeide fontanel. Die horen tot anderhalf jaar open te blijven vertelde de dokter. Mijn kind is nog lang niet ander half jaar, dus je begrijpt wel dat ik onrustig werd van het feit dat zijn fontanel bijna dicht is. Ik heb in de afwachtende periode van ongeveer 2 tot 3maanden, gebeden voor hem en me schuldig gevoelt. Komt het door mij dat het al dicht lijkt te groeien? Is er door mijn voedingspatroon tijdens de zwangerschap iets mis gegaan of door iets wat ik tijdens de zwangerschap heb gedaan waar ik geen besef van had? Heb ik iets verkeerd gedaan tijdens de bevalling, te hard geperst of wat is het? Zulke dingen gingen er door me hoofd. Na de eerste afspraak met de kinderarts leek het alsof God mij geruststelde. Er was nog een kleine opening en zolang die blijft, is er niks aan de hand. Het was een verhoord gebed van vreugde en geruststelling! Vertrouwen op God moet er zijn, hoe eng het soms ook is.
Op dat moment besefte ik ook dat wij als ouders onze kinderen niet voor lief moeten nemen. In momenten dat je gefrustreerd bent vanwege drukte, baby’s die huilen of een dagje waarbij er geen moment voor jezelf is, moeten we niet vergeten dat onze kinderen een zegen zijn van God. Boos zijn is voor mij soms ook echt een marteling. Ik ben dan boos omdat me oudste in haar driftbui een bord eten weg gooit en vertel haar hoe het zit, boos zijn mag maar spullen gooien gewoon niet. De frustratie dat ik het allemaal op moet gaan ruimen zorgt dat ik mij al snel schuldig voel, omdat ik snel het idee heb dat ik me kind kwets als ik boos word. En ik wil juist dat me kinderen weten dat ze het kostbaarste zijn in mijn leven. Ook dat toon ik ze door ze allemaal dezelfde tijd op te dragen aan mijn Hemelse Vader en hun leven in zijn handen te leggen. Ik geloof dat God verbonden heel serieus neemt en vind zulke levensbepalende keuzes dan ook belangrijk.
Ik vertrouw op Hem en alleen op Hem, want Hij bevrijd en beschermt mij van alles wat me pijn doet, boos maakt of me man en kinderen.
Geef een reactie