Afgelopen week heb ik Romeinen 14 gelezen. Het paste heel erg bij hoe ik me heb gevoeld die week. Ik wil zo graag een betere versie van mijzelf zijn. Een versie waar God echt tevreden over kan zijn. Wat de wereld denkt, boeit mij niet zo heel erg. Ik denk dat ik daarom ook totaal niet gevoelig ben voor kritiek, omdat de gedachtes van de mens mij niet raken. Gaat het over God, is het de waarheid en sluit het aan bij de realiteit, dan ben ik altijd wel gefascineerd. Is het een mening die ik ter harte kan nemen, dan stel ik het op prijs, en als het goed advies is, gebaseerd op de Bijbel, boeit het me zeker wel. Maar echte kritiek, gebaseerd op de gedachten van een mens, boeit mij niet zo. Ook hierin vind ik het echter wel belangrijk wat God van mij denkt. Ik wil er wel voor mijn medemens zijn en hen leren begrijpen om beter te communiceren of met ze om te gaan, ongeacht de verschillen in denken en doen.
Ik betrap mezelf er de afgelopen week heel vaak op dat ik denk: “Wat wil God, wat vind God hiervan, of is dit hoe ik God blij maak?” Ik werk natuurlijk met kinderen en ook daarin wil je het juiste doen wat God jou opdraagt, want ik werk tenslotte voor God en niet voor de mens. Ook in de omgang met mijn kinderen of mijn man wil ik dat God tevreden is over hoe ik ze opvoed, samen met mijn partner of over de dingen die ik doe in mijn huwelijk. Om het zo te zeggen: afgelopen week was intenser dan normaal als we het hebben over mijn gedachten met betrekking tot God en wat Hij van mij zou willen. Soms denk ik: “Was het maar makkelijker als ik face-to-face met Hem kon spreken, Hem gewoon kon vragen of Hij vond dat ik me goed gedroeg of dat ik dingen moet veranderen.” Maar omdat ik Hem niet zie, betekent dat niet dat Hij niet tot mij spreekt. Mijn geweten en mijn gevoelens zijn voor mij een onderdeel van mijn gesprekken met God. Mijn geweten en gevoelens komen van de Heilige Geest, en de kunst is om deze te kunnen onderscheiden van je menselijke gevoelens, zodat je weet: dit is van God en niet van jezelf. Goed gedrag hangt dus zeker samen met jouw band met God. Ik geloof dat je een betere band met God hebt of kunt ervaren wanneer de wil er is om het beter te willen doen ongeacht hoe sterk of zwak jou geloof is, dan wanneer je op de automatische piloot een band met Hem behoudt of probeert te behouden. Op de automatische piloot kan ik me niet voorstellen dat je er echt bij stilstaat wat God wil, waardoor je de diepere les mist. Je kunt het dan vergelijken met een chocolaatje met een superlekkere vulling: als je alleen een likje neemt, heb je de buitenkant geproefd, maar weet je niet hoe de binnenkant smaakt en kun je de heerlijke vulling dus ook niet proeven.
Zo kijk ik ook naar mijn eigen gedrag. Doe ik dingen op de automatische piloot of stond ik er echt bij stil wat God wil? We weten dat je je goed moet gedragen. Niet omdat je dan ineens een beloning krijgt voor je goede gedrag, maar zodat wij de mensen kunnen laten zien hoe goed het is om een christen te zijn. Hoe goed het is om vrij te zijn dankzij Christus en dat Christus ons “goed heeft opgevoed”. Want dat gebeurt er in het christendom: je leert een nieuw mens te zijn, je leert de dingen te doen die Hij opdraagt, zoals een goede herder zijn schapen leert te luisteren. En geen gruwelijke dingen; Christus leert ons genade, liefde, vergeving, gulheid en nog zoveel goede dingen. En vanuit deze leerweg vroeg ik mezelf de afgelopen week af: heb ik mij goed gedragen? Heb ik mij gedragen zoals mijn Vader mij probeert op te voeden? Of ben ik toch mijn eigen weg gegaan en heb ik mijn eigen dingen gedaan?
Leave a Reply