Ik heb vroeger de meest gruwelijke gedachtes gehad over mijn aanwezigheid hier op aarde. Ik vroeg mij als kind dan ook vaak af waarom mijn broer overleden is en ik niet. Waarom God mij al die verschrikkelijke dingen aandeed en toch ademhaalde, maar mijn broer niet. Ik voelde mij nooit ergens helemaal bij horen en ondanks dat ik vele vrienden had en veel aandacht kreeg, voelde ik mij helemaal alleen.

Tijdens de pastorale gesprekken die ik had besefte ik dat God mij al die verschrikkelijke dingen niet aandeed, maar Zijn tegenstander. Ik besefte dat in alle situaties die ik zat er altijd een soort van engel op mijn schouders zat die mij beschermde voor ook heel veel dingen. Ik kreeg de waarheid te zien zoals die is. Ik leerde God kennen als mijn Hemelse vader, Jezus en de Heilige geest. Daarmee ontdekte ik dat er voor alles een reden was en je dat soms pas weet wanneer je er eenmaal uit bent of in een situatie bevind die niet had kunnen plaatsvinden zonder een moeilijke of pijnlijke moment/situatie. God leerde mij dat ik er nooit alleen voor heb gestaan. Van begin tot nu is Hij er altijd geweest.

De gedachtes die ik vroeger had, die heb ik gelukkig allang al niet meer. Ik heb ook aan mezelf moeten werken en trauma therapie moeten doen, omdat mijn manier van denken en handelen niet kwam door mezelf maar door wat mij is aangedaan door anderen. Daarom wist ik toen Jezus zijn leven gaf voor mij, Hij mij meer liefde heeft laten zien dan iemand ooit aan mij zou laten zien. En daden spreken meer dan woorden.

Ik lees wat er staat in de Bijbel. Maar dat is niet alles, ik mag het ook mee maken! Ik zie God’s genade in me leven. Ik zie God’s liefde in mijn leven. Ik zie God’s macht in mijn leven enzovoorts. Ik zie alles wat ik lees gebeuren. Het zijn geen woorden meer voor mij die ik lees. Het zijn dingen die echt gebeurde en nog steeds gebeuren.

Soms krijg ik de vraag hoe ik dat doe: zulke makkelijke kinderen heb ik. Voor mij zijn ze niet de makkelijkste maar voor de buiten wereld lijkt dat blijkbaar wel zo. En dat vat ik op als een grote compliment. Het moment dat je kinderen voor andere makkelijk lijken terwijl ze dat niet zijn, betekent dat je je kids goed aan het opvoeden bent en al je energie erin stopt achter de schermen. Laatst liep ik in de Action en me dochter en ik liepen door het gangpad met alle speelgoed en snoep. Ze vroeg me of ze speelgoed mocht nadat ze overal aan had gezeten en het al gepakt had. Ik gaf haar heel kort en droog een: Nee. En liep gewoon door zonder ook maar om te kijken wat het was. En nee niet omdat ik haar geen speelgoed wou geven of omdat ik niet wou luisteren of kijken naar wat ze wilde. Maar omdat ik wist dat belangstelling tonen een bevestiging is voor haar dat er een kans is dat ze het misschien toch mag als zij een drama maakt. En dat gaan we niet doen. Zeker niet nadat zij een paar dagen van te voren, verschillende soorten nieuwe speelgoed heeft gekregen. Me dochter reageerde met: okayyyyy en een diepe zucht. Ze legde het terug en liep naar me toe. Een vrouw zag het allemaal gebeuren en vroeg mij ineens: Doe jij dat zo? Ik zei: Ja ? En ze keek me verbaasd aan en zei: Hoe doe je dat? Werkt dat echt? Waarop ik haar antwoordde: Ja gewoon nee zeggen en doorlopen, interesse tonen zorgt dat ze een discussie aangaat waar ik nu echt geen zin in heb. De vrouw bleef me verbaasd aankijken en zei vervolgens: Ik ga dat ook proberen want mij lukt dit nooit, het is altijd een discussie en drama. Ik lachtte en zei: Gewoon doen en succes! Na dit moment besefte ik me dat ik inderdaad veel momenten heb dat ik zonder discussie en drama met me dochter gewoon ergens kan lopen waar ik anderen gewoon een hele scene zie schoppen voor een speelgoed of zakje snoep. Ik dankte God ook per direct omdat dit me inzicht gaf in hoe Hij mij de kracht en wijsheid geeft en mij zelfs als ouder niet alleen laat.

Mijn eigen bedrijf schoot ook gelijk door me hoofd. Hoe God mij leid om open te staan om andere ouders te helpen in het opvoeden van hun kind zonder hun zelf te verliezen. Het voelde goed om iemand te kunnen helpen met het probleem die ik zelf in het begin toen ik pas mama was ook had. God heeft sinds ons dochtertje nog een baby van een maand was, Zijn woorden al laten horen aan haar, doordat wij de Bijbel al voor haar lazen toen zij nog zo klein was en samen met haar gingen bidden.

Spreuken 22:6

Jesaja 49:15-16

Jesaja 40:29

Psalm 62:2